Coupe Gordon Bennett 2005 Tekst: Bennie Bos – www.hotair.nl U kan een volledig fotoverslag vinden door op de volgende link te klikken: Foto's Gordon Bennett 2005 De zware strijd is gestreden, de winnaars bekend. De afgelopen dagen waren ontzettend spannend. Zeker voor de piloten die deelnamen aan deze vermoeiende gasballonwedstrijd. De zwaarste race voor gasballonnen, gehouden vanaf 1906, de wereldberoemde Gordon Bennett. Vele fans zaten de afgelopen dagen gekluisterd aan het Internet, met de ogen gepriemd op de lijntje en de getalletjes. De lijntjes waren afkomstig van de Live Tracking pagina's, de signalen kwamen rechtstreeks vanaf de deelnemers op het scherm. Dat de Gordon Bennett race een rijke geschiedenis achter zich heeft liggen, hoef ik de meesten van jullie niet te vertellen. 99 jaar geleden werd de eerste vaart gemaakt vanuit Parijs en sindsdien kent de wedstrijd vele mooie maar helaas ook enkele uiterst vervelende momenten. Wie herinnert zich niet het voorval 10 jaar geleden toen er in het voormalige Sovjet Unie een ballon werd neergeschoten door de Belarus Airforce of het Duitse team dat in 2000 na een vaart van 53 uur noodgedwongen in de Noordzee moest landen. Ze hebben dit wel overleefd maar baalden enorm omdat hun score niet meetelde want de regels van de wedstrijd schrijven een landing op het vaste land voor. Of de unieke momenten zoals in 2003 waar de gebroeders Leys een boog maken voor de kust van Portugal boven de Atlantische oceaan en daar 2,5 dag mee bezig waren alvorens te landen op het meest zuidelijkste puntje en direct gearresteerd werden maar wel de GB wonnen. Op een enkel incident na was de GB van dit jaar een bijzondere mooie, althans zeker om op afstand te volgen.   Elk jaar gebeurt er wel iets dat de harten van vele fans harder doet kloppen. Ook bij de wedstrijd van dit jaar klopte dat ding weer in mijn keel en had ik bijna geen nagels meer over van de zenuwen. Met mij vele anderen die overal ter wereld de spannende ontknoping volgden via de hulpmiddelen van deze tijd, Internet en satellieten. Op de laatste dag kreeg ik van iedereen dezelfde berichten te horen en bij mij was het al niet anders . . . . “ik krijg niks meer uit mijn vingers vandaag, ik kan me niet meer concentreren, ik hoop dat alles goed gaat, zijn ze al geland, waar zitten ze . . . .” en zo ging dat maar door op dinsdag 4 oktober. De reden voor deze commotie waren de Belgen Bob Berben en Benoit Simeons (foto). Ze wisten niet van ophouden en sloegen diverse records aan diggelen. 3 dagen daarvoor waren de ballonnen vertrokken vanaf de grote ballonfiesta in Albuquerque na maanden van voorbereidende werkzaamheden en diverse oefenvaarten. Op de briefing werd al duidelijk dat men zo snel mogelijk het gebied van New Mexico moest verlaten omdat er zich slecht weer in het gebied aandiende. Van de start kregen we direct beelden binnen van KOBTV, die met een camera ter plaatse was en enkele beelden uitzond. Je moest er dan wel voor opblijven, want aangezien Albuquerque 8 uur op ons achterloopt, was de uitzending bij ons rond 02.00 ’s nachts. 14 deelnemers aan de Gordon Bennett tezamen met 12 deelnemers aan de America’s Challenge. Nog nooit eerder gingen er zoveel gasballonnen de lucht in. Onder hen de kampioenen van vorig jaar, Richard Abruzzo en zijn co-pilote Carol Rymer-Davis. Hun overwinning was de reden dat de wedstrijd dit jaar alweer voor de twaalfde keer in de USA werd georganiseerd. En oh, wat lag het gevoelig bij de Amerikanen dat nu net dit duo als eerste weer aan de grond stond met de kortste afstand. Aan de tracking was duidelijk te zien dat hun ballon achterbleef bij de rest. Zeer waarschijnlijk was dit een tactische opzet. De wind dreef de hele groep ballonnen namelijk met een behoorlijke snelheid naar het noordoosten. Waarschijnlijk zat Abruzzo op een zuidelijke stroming te wachten en wilde hij zo weinig mogelijk oostwaarts afwijken. Deze meest linkse positie zou hem dan de langste weg bieden naar het noorden, omdat de rest (met zuidwind) richting de Hudson Bay zou varen. Kijk maar even op het kaartje wat ik bedoel. Als deze gedachte klopt zou ik de strategie begrijpen. Helaas zat Abruzzo nu op een plek in Kendall, Kansas waar hij behoorlijk last kreeg van thermiek wat hem spontaan een neerwaartse beweging opleverde. Richard en Carol hebben door het dumpen van ballast en ander materiaal getracht deze beweging te stoppen maar slaagden daar helaas niet in. De ballon raakte enkele “powerlines”, en de mand kantelde 60 graden waardoor Abruzzo eruit werd geslingerd en meerdere botbreuken opliep. Door gewichtsverlies schoot de gasballon weer naar een hoogte van 4,5 kilometer. Uiteraard is Carol Rymer Davis een goede gasballon pilote en was zij in staat om de ballon 16 kilometer verderop normaal aan de grond te zetten alwaar ze haar man kon bereiken die het commandocentrum inlichtte. Carol kwam er met de schrik vanaf. Richard, met een gebroken pols en andere verwondingen, stond op en liep naar een boerderij. Halverwege werd hij door voorbijgangers meegenomen in een pick-up truck en is naar een ambulance gebracht. Deze bracht hem naar een ziekenhuis in Kansas alwaar hij 3 dagen is gebleven. Volgens mij is hij daarna overgeplaatst naar een ander ziekenhuis en gaat het nog niet 100% met hem. “De ballonfiesta is nog niet over en zodra de doktoren mij de kans geven, ga ik weer met een heteluchtballon de lucht in”, aldus Richard Abruzzo. Zoals gezegd, Richard en Carol waren de winnaars van de Gordon Bennet 2004 en daarmee was Carol ook de eerste vrouw in de geschiedenis die ooit de Gordon Bennett won. De eerste dame die deel nam als co-piloot was mevrouw Gustave Goldschmidt. De laatste jaren hebben meer vrouwen mee gedaan aan gasballonwedstrijden maar de meest succesvolle van deze tijd is de Duitse Astrid Gerhardt. Ondertussen word nu het aantal gasballonnen gedurende het verloop van deze Gordon Bennett steeds minder.   Maandag was al duidelijk wie de langste adem had. Er hingen nog 4 ballonnen in de lucht in de buurt van Lake Superior, ter hoogte van de grens met Canada. Wat een surprise, een Zwitser, de Duitser Willie Eimers en beide Belgische teams. Dus in ieder geval de Belgische teams bij de eerste 4, geweldig. Tegen de avond moet dan de beslissing vallen, denk ik. Wie durft er nog een nacht door te gaan, wie kan het nog met de nodige hoeveelheid ballast. We wachten gespannen af totdat er een bericht geplaatst wordt dat team Berben/Simeons geen water meer heeft maar nog wel genoeg ballast. Die gaan door, denk ik. Maar wat doet Eimers, heeft hij ook nog genoeg ballast of krijgt hij nu spijt van zijn beslissing om te gaan varen op helium. Dit gas is namelijk een stuk zwaarder dan waterstofgas en dat scheelt gauw 80 kilo ballast, en dat is voor een Gordon Bennett race erg veel. Als die nacht (onze tijd) achter de namen van de andere 3 teams op de trackingsite de kreet “Landed”, verschijnt, is de euforie compleet. Achter Berben/Simeons staat nog steeds “Flying”, ze gaan door en moeten hierdoor de Gordon Bennett winnen, daar kan weinig meer aan mis gaan. Alhoewel weinig . . . . Ze staan nog niet aan de grond natuurlijk en het gebied waar ze hangen is nou niet bepaald een gebied waar je met een ballon wilt landen, sterker nog, je kunt er niet landen, enkel bos. Ze kunnen natuurlijk ook nog ergens in het water terecht komen, wat hun score ongeldig maakt en dan kijk ik nog niet eens naar de ellende wat dit voor de mannen oplevert. Op het Belgische ballonforum knalt de ene na de andere felicitatie voorbij. Terwijl de piloten de volgende ochtend de zon weer zien opkomen, besluiten ze nog door te varen, ze hebben nog steeds genoeg ballast. Nog steeds zitten ze boven ondoordringbaar gebied en besluiten hun hoogte te wijzigen en een windje te pakken wat hun iets meer naar het zuiden zal brengen. “Lets go to the civilization”, zal Bob ongetwijfeld hebben geroepen. De man spreekt nu éénmaal graag in Engelse termen, dat komt waarschijnlijk door zijn beroep, Bob vliegt normaal op een Boeiing. Thuis in Waasmunster bestuurd Bob het bedrijf “Ballooning”. Benoit staat aan het hoofd van de "European Balloon Corporation" en is tevens de Ultra Magic dealer van België. Voor alle mensen die via het Internet de competitie volgen breken nu zenuwslopende uren aan. Het is dinsdag 4 oktober, 2 bevriende piloten hangen in een ver land in de lucht met eigenlijk op dit moment de onmogelijkheid om te landen. Komen ze heelhuids aan de grond ???? Van de zenuwen krijg ik niks meer uit mijn vingers en hang de hele dag maar een beetje voor de PC en slijt de tekst van de F5 knop (verversen). De belangrijkste websites zijn uiteraard de trackingsite waar de positie van de ballon en de afgelegde weg is af te lezen. Maar ook het Belgische ballonforum is erg belangrijk. Hier hangen gedurende de dag honderden fans aan het scherm geplakt, wachten tot er een positief bericht verschijnt. Bij Philippe de Cock verschijnt de cameraploeg aan de deur voor een interview voor de uitzending van die avond op VTM. Af en toe bellen er mensen met de crew of zelfs met de piloten in de ballon. Alles gaat goed en de piloten weten donders goed waar ze mee bezig zijn. “Ik ga niet eerder slapen voordat ik zeker weet dat ze veilig aan de grond staan”, roep ik hier nog. Maar wat gaat de tijd langzaam als je wacht. Zoon Yves belde rond 20.20 onze tijd met pa en die vertelde dat alles goed ging en ze met de landing bezig waren. Een dik uur later het verlossende bericht van Gino: Net rechtstreeks het goede nieuws ontvangen (via Regi van Miche en Bob): BEL 1 veilig geland, piloten in orde. DE WINNAARS VAN DE GB 2005 zijn veilig! Wat een race, wat een opluchting! De ballon landde na 65 uur en 16 minuten 50 kilometer oostelijk van de Rivere du Loop in Quebec, Canada. Een rechte lijn naar de landingsplaats van 3400 kilometer (waauw), dit is echt niet meer normaal, vele records zijn bij deze gesneuveld. De langste afstand ooit gevaren op een Gordon Bennett stamt nog uit 1912 met 2191 kilometer. Een dag na de landing is de aanmelding van het nieuwe afstandrecord ingediend bij de FAI, waarna dit gecontroleerd zal worden en gehonoreerd. Dit verzoek dient binnen 7 dagen na het record aangemeld te worden. België heeft vroeger veel successen gehaald op de Gordon Bennett. De Belg Ernest Demuyter behaalde zijn eerste overwinning in 1920. Toen hij in 1922, 1923 en in 1924 de wedstrijd 3 maal achter elkaar won, mocht hij de wisselcup houden. In totaal heeft Ernest zelfs 6 keer de race gewonnen en dat heeft nog niemand hem ooit nagedaan. In 1999 wonnen de Belgen Philippe de Cock en Ronnie van Havere ook in Albuquerque en nu is het dus de beurt aan het magische duo Berben/Simeons, ik weet zeker dat we die namen nog vaak zullen horen in de toekomst. Op vrijdag arriveerde het team terug in Albuquerque alwaar ze werden verwelkomd door een enthousiaste groep piloten, fans, crews en pers. Onder hen ook het andere Belgische team Ronnie van Havere en Luc van Geyte wat een zeer respectabele vierde plaats in de wacht sleepte en de leermeester van beide heren, Willie Eimers, die als tweede eindigde. De FAI Ballooning Commission President Jean-Claude Weber was ook aanwezig als jury president samen met jury lid Martine Besnainou om de winnaars de hand te schudden. Op zaterdagavond werden tijdens het banket de officiële scores bekend gemaakt. Deze editie van de Gordon Bennett zal men niet gauw vergeten. Bob en Benoit kregen een staande ovatie van hun collega ballonvaarders als de winnaars van de 49ste Coupe Gordon Bennett. De winnaars alsook Willie en zijn co-piloot Ullrich Seel en het Zwitserse team van Christian Stoll en Walter Mattenberger wat als derde eindigde kregen een prachtige glazen ballon overhandigd van de wedstrijdleider Pat Brake en FAI medailles van Cia president Jean-Claude Weber. De teams in de top 10 ontvingen tevens een FAI diploma. De wisselbeker van de Gordon Bennett werd aan Bob en Benoit overhandigd door de winnaars van vorig jaar, Carol Rymer Davis en Benny Abruzzo die zijn broer vertegenwoordigde. Richard ligt nog steeds in het ziekenhuis en geneest langzaam van zijn verwondingen. Benny bracht namens zijn broer de felicitaties over. Berben en Simeons bedankten nogmaals een ieder die hun gesteund heeft tijdens de tocht, een droom is waarheid geworden. . . .   Het is 11 oktober, terwijl het winnende team met het vliegtuig onderweg is van de USA naar België, rij ik halverwege de nacht richting Sint-Niklaas. Wat is daar te doen zou je zeggen. Wel, de vrienden en familie van Bob en Benoit hadden het plan gemaakt om de helden massaal op te vangen bij aankomst op het vliegveld. Er was een bus gecharterd waarmee we naar vliegveld Zaventem in Brussel zouden rijden. Om 07.00 uur vertrok de bus met een gemotiveerd gezelschap via allerlei file’s richting de aankomsthal. Onderweg kwamen we langs de bierfabriek van Duvel, met op de muren de tekst “Sttt . . . hier rijpt den Duvel”. Het toestel uit Chicago zou de wielen rond 08.45 uur op de landingsbaan zetten, maar door enorme drukte in en rond Brussel waren wij nog niet ter plaatse. Helemaal zenuwachtig werden we van het telefoontje dat het vliegtuig reeds om 08.25 aan de grond stond. “We kunnen toch niet te laat komen, dat zou lullig zijn !!”. Gelukkig namen de douaneformaliteiten en het wachten op de koffers zoveel tijd in beslag dat wij ruim voor aankomst van de mannen in de hal in positie zaten met de camera in de aanslag. De grijns van Benoit rijkte van oor tot oor toen de automatische deur open ging en hij al die vrienden zag staan. Iemand van de familie trok de kurk van de champagnefles en besproeide het winnende team wat zichtbaar genoot van alle aandacht. Een camerateam van RTL maakte TV opnames wat die avond een prachtige reportage opleverde. Er werd flink gezoend, omarmt en geknuffeld, men was blij elkaar weer te zien. Zelfs Albert v/d Bemden en zijn vrouw Fientje waren gekomen om het tweetal te verwelkomen. Thuiskomen met de titel “Winnaars Coupe Gordon Bennett 2005”, welke ballonvaarder droomt daar nu niet van. We maakten even plaats in de aankomsthal, want voor de steeds maar binnenkomende reizigers werd het nu aardig krap. Op een rustig plekje bestegen Bob en Benoit het podium (de vensterbank) en bedankten iedereen voor deze geweldige binnenkomst. Er werd nog even kort terug gekeken op de race. Bob en Benoit: “We waren heel blij dat we het zolang met elkaar uit gehouden hebben in de lucht zonder ruzie te maken. Over het algemeen was er altijd 1 persoon wakker terwijl de andere lag te rusten (de beste techniek om geen ruzie te krijgen). Er waren meerdere problemen ontstaan onderweg maar die konden we allemaal oplossen, inclusief een defect aan de transponder, wat een vroegtijdig einde van de wedstrijd had kunnen betekenen. Bob kreeg het voor elkaar om de zender ter plaatse te repareren. Boven de bossen in Canada hadden we weinig andere keuze dan de hoogte te wijzigen om een iets zuidelijke koers te pakken en richting bewoond gebied te varen voor de landing. In dit gebied liepen geen wegen, (en Bob benadrukte dat duidelijk) “Niks, niks, niks, niks, maar dan ook helemaal niks geen wegen, enkel bossen. Als je daar zou landen zou je enkel met een helikopter gered kunnen worden, met alle schade van dien. De bossen waren wel fantastisch om te zien met al die mooie herfstkleuren. Het probleem zat hem in het water. Allereerst was het drinkwater al een dag op en helaas kun je het zand niet drinken (we hebben het geprobeerd, vertelde Bob later). Ook diende zich even verderop heel veel water in de vorm van de Atlantische oceaan aan, dus een landing was geboden. In Zuid Quebec hebben we de ballon gecontroleerd aan de grond gezet met nog 10 zakken van 12 kilo ballast aan boord en waren er verrassend snel enkele quads van hulpdiensten aanwezig. Vlak voor de landing hadden we tegen elkaar gezegd dat het eerste waar we naar verlangden een koud pintje was. Groot was onze verrassing toen een paar jagers 2 flesjes tevoorschijn toverden en deze aan ons overhandigden”. Wat moet dat een gelukzaligend moment zijn geweest. Bob, zijn vrouw Miche en de crew stappen bij ons in de bus, Benoit en zijn gevolg gaan met eigen vervoer naar huis, zij wonen dichtbij Brussel. In de bus krijgt iedereen een glas die gevuld wordt met champagne. Dat vullen kon bijna opnieuw gebeuren toen de buschauffeur een plotselinge stop moest maken, we hielden het gelukkig droog in de nek. Daarna vraagt Bob even de aandacht in de bus, “Mensen, ik wil jullie heel hartelijk danken voor deze geweldige ontvangst, ik weet niet wie het georganiseerd heeft ??”, waarop direct gereageerd wordt met “wij allemaal, maar jij krijgt de rekening, ha ha”. Daarna leest Bob een telegram voor met de gelukwensen van niemand minder dan Koning Albert van België en moet het Miche toch even van het hart dat de hoogte waarop de heren hebben gevaren wel enige invloed heeft gehad op het geheugen van Bob. Deze had haar namelijk beloofd dat wanneer zij de Gordon Bennett zouden winnen, Miche een gloednieuwe BMW Z4 zou krijgen. Toen Miche vlak na de landing via de satelliet telefoon contact had met Bob, had deze geen idee meer waar het over ging. Spontaan geheugenverlies. We rijden verder, de files zijn gelukkig inmiddels opgelost en plots grijpt Nicolas, de 21 jarige zoon van Bob, de microfoon en eist absolute stilte. Het bleek dat we weer langs de eerder genoemde fabriek reden “sttt, anders rijst mijnen Duvel nie !!”. De stemming zat er al mooi in terwijl we aankomen bij Hotel Serwir in Sint Niklaas alwaar het gehele gezelschap wordt uitgenodigd voor een hapje en een drankje. Na de koffie met broodjes volgt het klapstuk, vergezeld door vuurspuwende fakkels. Een prachtig opgemaakte enorme taart met daarop de landkaart met de trackings, foto’s van de piloten en een model van hun eigen gasballon. Gezamenlijk sneden Bob en Miche de ballon op de taart aan waarna de ober alles in stukjes verdeelde. Bob kreeg de gehele ballon op zijn bord, maar was zo vriendelijk een deel daarvan met mij te delen. Na afloop heb ik ballonstad Sint Niklaas nog even bezocht, het was ten slotte prachtig wandelweer. Ik bleef nog even in de buurt want tegen 18.00 uur zou er nog een officiële receptie plaatsvinden op kasteel Blauwendael in Waasmunster. Ook daar een grote opkomst van vrienden en familie. In de mooiste zaal van het kasteel worden de ballonvaarders verwelkomd door het gemeentebestuur van Waasmunster. Op de eerste rij de winnaars van de GB 2005, Benoit Simeons en Bob Berben, maar ook de nummer 4 op de ranglijst en eveneens een geweldige prestatie, Ronnie van Havere en Luc van Geyte. Tevens aangeschoven was Philippe de Cock, ook inwoner van de gemeente Waasmunster en al eerder winnaar (samen met Ronnie) van de GB 1999. De spreker roemt de prestatie van de winnaars, het winnen van de GB en het verbreken van het wereldrecord. “Een heugelijke dag in de geschiedenis van de Belgische ballonvaart. 6 jaar na de overwinning van Ronnie en Philippe doet België het opnieuw. Als gevolg van deze overwinning heeft België dus de kans om de 100e verjaardag van de Gordon Bennett te mogen organiseren. Bij deze stel ik de gemeente Waasmunster kandidaat als plaats om de volgende Gordon Bennett te organiseren indien we het financieel en ook organisatorisch aankunnen”. Applaus. “Het zou in elk geval een passende blijk van waardering zijn voor de prachtprestaties van onze inwoners. Ook wil ik de crew van het winnende team, Miche en Guy nog even in de bloemetjes zetten” Bob en Benoit ontvangen nog een geschenk van de gemeente en iedere aanwezige krijgt een speciale ambachtelijke speculaaskoek aangeboden in de vorm van een ballon. Hij was heerlijk. Bob neemt het woord en stelt de meteoman Luc Trullemans voor, met zijn grote steun op afstand is de trip succesvol volbracht. “Luc zit alleen op zijn kamertje in zijn peignoir, enkel de hond mag bij hem zijn, zelfs zijn vrouw niet. Hij leeft zich volledig in in de weersomstandigheden en het is net alsof hij als derde man aan boord van de ballon is. Een ballonvaart als deze maken is net een ketting met allerlei verschillende schakels. We hadden een magnifiek team. We hadden de ballon geleend van de Amerikaan Troy Bradley, een man met 48 records op zijn naam. Hij heeft zijn volledige know how aan ons overgedragen. Dat is het sportieve in de gasballonvaart. Tijdens de vaart zijn we grote concurrenten, maar aan de grond zijn we beste vrienden. Onze instructeur Willie Eimers is als tweede achter ons geëindigd, maar heeft tijdens de opleiding al zijn energie in ons gestoken om ons op dit nivo te krijgen. Ondanks dat Willie nu door ons verslagen is, is hij erg gelukkig dat we hebben gewonnen. Dat is pas sportiviteit. Dat is het mooiste aan gasballonvaren, de echte internationale sportieve vriendschap. We hebben onderweg hard moeten werken en enkele moeilijke beslissingen moeten nemen. De Gordon Bennett wordt normaal gesproken altijd georganiseerd bij volle maan, nu was dat niet zo omdat het moest samenvallen met de grote ballonfiesta in Albuquerque. Nu hingen we boven de woestijn in het pikkedonker, we zagen niks, zelfs niet met de nachtkijker. Oriëntatie was op een gegeven moment erg moeilijk. We hingen vlak bij een grote berg, gaan we er naar toe of gaan we ervan af, het was niet in te schatten. Gooi je dan voor de zekerheid ballast overboord, dan moet je die beslissing mogelijk op de eindsprint weer bekopen. Zo zijn het alle kleine details die er toe kunnen leiden dat je een goed resultaat behaalt” aldus Bob. Benoit voegt er nog even aan toe, “Bob, ik wil je nog even bedanken om met me mee te varen, ik vond je wel magnifiek. Last but not least, het is nu niet alleen meer een zaak van ballonvaren, maar ook een zaak van het weer voorspellen, de beste meteorologen ter wereld waren in Albuquerque aanwezig, en ik wil graag een magnifieke dank zeggen aan Luc Trullemans”, aldus Benoit. De gesprekskosten van de satelliettelefoon wil hij liever geheim houden, dat liep buiten alle proporties. De gemeentevoorzitter neemt nog even het woord, “de meeste mensen aanwezig staan hier nog geen vier dagen, maar ik zie hier nu al mensen met uitdrogingsverschijnselen en ik wil u dan graag uitnodigen voor een drankje”. Buiten werd er nog lang nagekletst en liet Benoit aan de hand van zijn foto’s op de laptop een kleine impressie van de vaart zien.   Op het laatst zie je 2 heren die duidelijk vermoeid hun taak volbrengen. Een waanzinnige overwinning waarbij ik heel trots ben de beide toppers persoonlijk te kennen. Bob en Benoit gaan nu eerst genieten van hun rust. Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk moet er aardig bijgetankt worden. Daarna zal Benoit zijn persoonlijke belevingen aan boord op papier zetten en dat ongetwijfeld fascinerende verhaal zal verschijnen in de eerstkomende uitgave van de Newsletter van de Belgische Ballonfederatie, de plaats waar deze primeur thuis hoort. Later zal dit of een soortgelijk verhaal ook beschikbaar komen voor het Hot Air Magazine. De grote vraag is nu of de volgende Gordon Bennett werkelijk in Belgie zal worden gehouden of dat men dit keer van de gebruikelijke regel afwijkt omdat het de honderdste verjaardag betreft en de race mogelijk in Parijs zal starten. De beslissing hierover zal niet lang op zich laten wachten. De vele foto's van Benoit, en ze zijn echt prachtig, vind je op zijn eigen website.